លោក រតនៈ បើកហាងលក់បន្លែនៅមាត់ច្រកចូលអគារសង្ឃមួយក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ រយៈពេល ៤ ខែដំបូង ចំណូលជាមធ្យមមិនទាន់ដល់ ៦០០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ។ ថ្លៃមុខហាងតែមួយមុខបានខាំយក ៤០០ ដុល្លារ។ គាត់សម្រេចចិត្តលក់សិទ្ធិហាងក្នុងតម្លៃ ៤.០០០ ដុល្លារ។
ថ្ងៃដែលគាត់ព្យួរផ្លាក «លក់សិទ្ធិហាង» រថយន្តប្រណិតមួយគ្រឿងបានឈប់នៅមុខហាង។ ស្ត្រីចំណាស់មួយនាក់បានចុះពីលើរថយន្ត។
— «ហេតុអ្វីបានជាក្មេងប្រុសលក់សិទ្ធិហាង?»
— «នៅខាងក្បែរមានផ្សារធំ។ អ្នករស់នៅទាំងអស់ទៅទិញនៅទីនោះ។ ខ្ញុំប្រកួតប្រជែងមិនបានទេ។»
ស្ត្រីចំណាស់គិតមួយភ្លែត ៣០ វិនាទី រួចនិយាយមួយប្រយោគធ្វើឱ្យលោករតនៈភ្ញាក់ផ្អើល៖
— «កុំលក់។ ខ្ញុំចង់សហការ។ ក្មេងប្រុសនៅតែឈរលក់នៅហាង។ រាល់ខែខ្ញុំនឹងផ្តល់ប្រាក់ខែថេរ ១.១៥០ ដុល្លារ។ រាល់ចំណាយទាំងអស់ខ្ញុំទទួលខុសត្រូវ។»
លោករតនៈបើកភ្នែកធំ។ ប្រាក់ខែ ១.១៥០ ដុល្លារក្នុងមួយខែនៅភ្នំពេញ — គឺខ្ពស់ជាងប្រាក់ខែចាស់របស់គាត់ ៤ ដង។ គាត់យល់ព្រមភ្លាម។
តើស្ត្រីចំណាស់ធ្វើអ្វីជាមួយហាងនោះ?
នាងបើកបន្ថែមសេវាកម្ម៖ ដឹកបន្លែទៅផ្ទះឱ្យ ២០០ គ្រួសារនៅក្នុងអគារសង្ឃ។ គ្រួសារនីមួយៗចុះឈ្មោះ ៣០ ដុល្លារ/ខែ — ទទួលបានបន្លែស្រស់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ មិនចាំបាច់ចេញទៅផ្សារទេ។ ចំណូលខែដំបូង៖ ៦.០០០ ដុល្លារ។ ចំណាយ (បន្លែ + ប្រាក់ខែលោករតនៈ + ដឹកជញ្ជូន)៖ ៣.៥០០ ដុល្លារ។ លាភសុទ្ធ៖ ២.៥០០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ ពីហាងមួយដែលជិតបិទ។
នេះគឺជាភាពខុសគ្នារវាង «អ្នកធ្វើការ» និង «អ្នកបង្កើតម៉ូតែល»។
លោករតនៈមើលហាង ហើយឃើញ៖ ត្រូវប្រកួតប្រជែងជាមួយផ្សារ។
ស្ត្រីចំណាស់មើលហាង ហើយឃើញ៖ ២០០ បន្ទប់ ម្នាក់ៗមានគ្រួសារ គ្រួសារនីមួយៗមានការរវល់ ហើយមានតម្រូវការមួយ។
ជាមុខហាងតែមួយ។ របៀបមើលពីរផ្លូវ ខុសគ្នា ២.៥០០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ។
មេរៀនមិនមែនជា «ចូរបើកសេវាដឹកបន្លែទេ»។ មេរៀនគឺ៖ មុនពេលអ្នកបោះបង់ចោលអ្វីមួយដែលកំពុងធ្វើ សូមសួរខ្លួនឯងថា — «ខ្ញុំកំពុងមើលរឿងនេះពីមុំណា? តើមានមុំផ្សេងទៀតដែរឬទេ?»
ហាងកាហ្វេដែលអតិថិជនតិចអាចក្លាយជាកន្លែង co-working ពេលល្ងាច។
មុខរបរក្រៅពេលធ្វើការដែលគ្មាននរណាទិញ អាចក្លាយជាវគ្គសិក្សាលក់ឱ្យ ១០០ នាក់ក្នុងពេលតែមួយ។
ជំនាញ «ធម្មតា» មួយអាចក្លាយជាជំនួយសង្គ្រោះសម្រាប់មនុស្សដែលកំពុងតែលំបាករៀនវា។
សកម្មភាពថ្ងៃនេះ៖ យករឿងមួយដែលអ្នកកំពុងគិតបោះបង់ — ព្រោះ «មិនមានប្រសិទ្ធភាព»។ មុនពេលបោះបង់ សរសេរចេញមក ៣ វិធីផ្សេងទៀតដែលអាចមើលវា។ សួរមនុស្សមួយនាក់ដែលនៅខាងក្រៅមកមើល តើគេឃើញអ្វី។
ពេលខ្លះ មិនមែនរឿងខ្លួនឯងអាក្រក់ទេ។ គ្រាន់តែមុំមើលរបស់អ្នកនៅតែអាក្រក់។
