#ប្រវត្តិនៃការសង្គាយនាព្រះធម្មវិន័យ
សង្គាយនា គឺជាការប្រមូលយកពុទ្ធដីកាទាំងអស់ ដែលព្រះពុទ្ធជាគ្រូបានត្រាស់សម្តែង៤៥ឆ្នាំ មកចាត់រៀបចំជាធម្មខន្ធតាមលំដាប់ ប្រភេទជាវិន័យ សុត្តន្ត និង អភិធម្ម ជាការធ្វើមួយដែលចាត់ទុកថាជួយជម្រះ ឬជួយរុញច្រាន ផ្សព្វផ្សាយ និងអភិរក្សទុកនូវមេរៀនមានតម្លៃនៃអ្នកត្រាស់ដឹង ជាបុគ្គលឯកតែមួយលើលោក ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ជនជាន់ក្រោយអ្នកមានឧបនិស្ស័យនិងមេរៀនទាំងនោះ សង្គាយនាមិនមែនជាការកែតម្រូវ ឬកាត់ចោលថែមថយ សរុបសេចក្តី ឬបញ្ជូលការយល់ឃើញអីនោះឡើយ វាត្រឹមជាការប្រមូលផ្គុំ និងរៀបចំប្រកាសឱ្យមានការទទួលស្គាល់ដល់ប្រជាករដែលជាពុទ្ធសាសនិក ឬមនុស្សជាតិគ្រប់គ្នាបានដឹង ទទួលស្គាល់ ហើយយកជាការក្នុងការរៀនសូត្រ បដិបត្តិ។ ខាងក្រោមនេះជាសាវតា និងអត្ថន័យនៃការសង្គយនាដោយសង្ខេប តាំងពីសម័យក្រោយព្រះបរិនិព្វាន រហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។
#សង្គាយនាលើកទី១
ព្រះបាទអជាតសត្តុនៃនគរ មគធៈ បានឧបត្ថម្ភឲ្យធ្វើសង្គាយនាលើក នៅគុហារសត្តបណ្ណ ដែលស្ថិតនៅខាងក្រៅក្រុងរាជគ្រឹះ (សព្វថ្ងៃហៅថា រ៉ាជគ័រ Rajgir) ៣ ខែបន្ទាប់ពីព្រះពុទ្ធបរិនិព្វាន ៥៤៤ មុនគ្រិស្តសករាជ។ ព្រោះប្រារព្ភលុតបំបាក់គំនិតខូចរបស់ភិក្ខុចាស់មួយរូបឈ្មោះ សុភទ្ទៈ ដែលលោកអង្គនេះ បានបង្ហាញសញ្ញាអាក្រក់ថារូបលោកនឹងមិនខ្វល់ពីធម្មវិន័យស្អីទៀតហើយ ព្រះពុទ្ធបរិនិព្វានហើយ ចប់ហើយ! យើងចង់ធ្វើអ្វី ធ្វើហ្នុងទៅ....។ ការសង្គាយនាលើកនេះចូលរួមដោយព្រះអរហន្ត ចំនួន៥០០អង្គ ដែលមួយអង្គៗ ប្រកបដោយ អភិញ្ញា៦ វិជ្ជា៣ បដិសម្ភិទា៤ ស្ថិតក្រោមអធិបតេយ្យភាព ព្រះមហាថេរៈ៣រូបគឺ ព្រះមហាកស្សបៈ ព្រះអនុរុទ្ធ ព្រះថេរៈអានន្ទ ប្រើរយៈពេលរៀបចំ ៧ខែ ទើបហើយស្រេចបាច់។
កន្លងមកបាន១០០ឆ្នាំ មានភិក្ខុកូនចៅអ្នកដែនវជ្ជី ចេញបួសព្រោះសម្លឹងលាភ យសស័ក្តិ៍ ក្នុងពុទ្ធសាសនា ទើបមានគំនិតចង្អៀតចង្អល់មិនចង់រស់ក្រោមច្បាប់ធម្មវិន័យព្រះសាស្តា ព្រោះថាធម្មវិន័យនោះមានការរឹតបន្តឹងការប្រព្រឹត្តិ មិនអនុញ្ញាតឱ្យលោករូបណាមួយបានឱកាសរកលាភ សាងយសស័ក្តិ៍ឡើយ ម្លោះទើបជំទាស់ចិត្តលាមកនៃពួកលោកវជ្ជីទាំងនោះ ពួកលោកទើបនាំគ្នាបង្កើតច្បាប់ថ្មី១០ប្រការគឺ
- ដាក់អំបិលទុកក្នុងបំពង់(ទុកគ្រឿងទេសថែមថយម្ហូប)
- ឆាន់ចង្ហាន់ក្រោយថ្ងៃត្រង់( បាយពេលណាក៏បាន)
- ឆាន់ចង្ហាន់ម្តង រួចចុះទៅបិណ្ឌបាត្រតាមភូមិទៀតឥតកំណត់វេលា
- ធ្វើពិធីបុណ្យឧបោសថជាមួយសង្ឃ ដែលនៅកន្លែងជាមួយគ្នា
- ធ្វើពិធីកម្មជាផ្លូវការ នៅពេលដែលក្រុមសង្ឃមិនគ្រប់លក្ខណៈ
- ធ្វើតាមកិច្ចប្រតិបត្តិខ្លះ តាមតែគ្រូថា អត់ខ្វល់ច្បាប់ព្រះឡើយ
- ឆាន់ទឹកដោះជូរបន្ទាប់ពីឆាន់ចង្ហាន់ថ្ងៃត្រង់រួចហើយ
- ឆាន់ភេសជ្ជៈខ្លាំងមុនគេយកទៅបន្ទំស្រា
- ប្រើប្រាស់កំរាលដែលមានទំហំខុសខ្នាតវិន័យ
- ប្រើមាសនិងប្រាក់។
អំពើមិនប្រសើររបស់ព្រះសង្ឃទាំងនេះ ក្លាយទៅជារឿងហើយបង្កើតជាការជំទាស់គ្នាធំ ព្រោះគេគិតថាការរំលោភលើសិក្ខាបទនេះ ផ្ទុយស្រឡះអំពីច្បាប់ដើម ដែលព្រះពុទ្ធបានបញ្ញត្តិ អ្នកដែលផ្តើមគំនិតប្រឆាំងលោកខូចទាំងនេះ ក្នុងកាលនោះ គឺព្រះថេរៈនាម យសៈ ជាសីហបុរស មិនញញើតហ្វូងឆ្កែចចក។ ការធ្វើសង្គាយនាលើកនេះ ស្តេចកាឡសោក ជាអ្នកឧបត្ថម្ភ នៅក្រុងវេសាលី ។ មានកាលចូលរួម ដោយព្រះអរហន្តចំនួន ៧០០អង្គ។ ក្រោយការធ្វើសង្គាយនានេះ ពួកលោកខូចទាំងនោះមិនយល់ស្រប ទើបរត់ទៅបង្កើតហ្វូងធំឡើងៗថ្មី ហើយប្តេជ្ញាថាត្រូវដើរតាមគំនិតរបស់ខ្លួនតទៅ។
#សង្គាយនាលើកទី៣
លើកនេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅខ្ទង់ឆ្នាំ ២៤៧ មុនគ្រិស្តសករាជ ។ ស្តេចអសោក (Ashoka) នៃរាជវង្ស មោរ្យា (Mauryan) នៅឯទីក្រុងបាដលីបុត្រ សព្វថ្ងៃហៅថាក្រុង ប៉័តណា នៃរដ្ឋ ប៊ីហារ នៃប្រទេសឥណ្ឌា ។មូលហេតុនៃការធ្វើសង្គាយនាលើកនេះ ព្រោះកាលណោះ ពុទ្ធសាសនារីកចម្រើនខ្លាំង ទាំងផ្នែកបរិយត្តិ និងបដិបត្តិ ព្រះបាទអសោករាជ ទ្រង់ជាពុទ្ធសាសនិកក្លាវក្លា ឆ្លាត និងមានសទ្ធាមុតមាំផងនោះ បានធ្វើការឧបត្ថម្ភជាសក្ការៈបូជាដល់ភិក្ខុសង្ឃ និងអ្នកសិក្សាទាំងឡាយ កាលណោះឯងមាន សមណអ្នកបួសនិកាយផ្សេង រួមទាំងខិលខូចមាននិន្នាការបរទេសមួយចំនួនធំ កើតចិត្តល្មោភចង់បានសក្ការៈ និងច្រណែនភិក្ខុសង្ឃផង ក្តៅក្រហាយនិងមេរៀនព្រះពុទ្ធផងនោះ ក៏នាំគ្នាកោរសក់ពាក់ចីវរឯងៗបន្លំចូលទៅតាមវត្តអារាម ហើយតាំងពោលធម៌អញធម៌ប្លមៗតាមតែនឹកឃើញ ដោយអះអាងថាជាពុទ្ធដីកាព្រះ ធ្វើឱ្យកើតការយល់ច្រលំ មហាជនកើតក្តីសង្ស័យ មិនដឹងថាណាមួយជាពុទ្ធដីកាពិត ពេលនោះព្រះភិក្ខុ មោគ្គលិបុត្តតិស្ស ជាព្រះអរហន្តដ៏ល្បីឈ្មោះប្រចាំក្រុង និងទទួលបានការគោរពទុកជាគ្រូនៃមហាក្សត្រអសោកផងនោះ លោកបានចេញត្រួតជម្រះរឿងនេះ ដោយប្រើស្តេចតាំងវេទិការពិសេសមួយជាសាធារណៈ ហើយចាប់ភិក្ខុគ្រប់រូបមកសួរនាំពីមេរៀនព្រះពុទ្ធម្តងម្នាក់ៗ ដោយរូបលោកផ្ទាល់ជាអ្នកស្តាប់ និងអារកាត់ថាណាខុសណាត្រូវ ហើយចាប់ពួកដែលបន្លំបួសពោលខុសៗទាំងនោះផ្សឹកបណ្តេញចេញពីវត្តទាំងអស់ ក្រោមក្រសែភ្នែនៃព្រះអរហន្តទាំងឡាយរួមទាំងមន្ត្រីរាជាការជាពុទ្ធសាសនិកផងដែរ។ក្រោយចុងបញ្ចប់នៃការធ្វើនេះ តមកទើបមានការចាត់ចែង សាសនទូតជាច្រើនរូបបញ្ជូនឲ្យទៅផ្សព្វផ្សាយទ្រឹស្តីពុទ្ធសាសនានៅក្នុងប្រទេសផ្សេងៗ ដូចជារាជាណាចក្រទាំងឡាយនៃចក្រភពក្រិចនៅភាគខាងលិច (ជាពិសេសគឺរាជាណាចក្រទាំងឡាយនៅក្បែររាជាណាចក្រក្រិចបាក់ទ្រា (Greco-Bactrian Kingdom) ហើយប្រហែលពួកគេបានទៅដល់ប្រទេសនៅតំបន់ឆ្ងាយហួសពីប្រទេសក្រិចផងក៏អាចថាបាន នេះបើយោងតាមសិលាចារិកនៅលើសរសរស្តម្ភរបស់ព្រះបាទអសោក ។ យោងតាមការសិក្សាស្រាវជ្រាវរបស់លោក ហ្វ្រៅវ៉័ល្លន័(1956) សាសនទូតទាំងនោះបានបង្រៀននៅតាមតំបន់ជាច្រើននៃប្រទេសឥណ្ឌា ដូចជាភិក្ខុ មជ្ឈន្តិកៈ នៅដែនដី កស្មិរ បង្រៀនដោយ ភិក្ខុ ធម្មរក្ខិតៈ ដែនដីឈ្មោះ មហិស បង្រៀនដោយភិក្ខុឈ្មោះ មហាទេវៈ ព្រះថេរផ្សេងទៀត ត្រូវបានបញ្ជូនទៅតាមជួរភ្នំហិមាល័យ (Himalaya) ដែលនៅទីនោះពួកគេបានបង្កើតនិកាយ ហៃមវាដ (Haimavata) អដ្ឋិធាតុ(ឆ្អឹង)មួយចំនួនរបស់ភិក្ខុទាំងឡាយនោះ ត្រូវបានជីករកឃើញនៅក្រុង វេទិសៈ (Vedisa) នៅតំបន់កណ្តាលនៃប្រទេសឥណ្ឌា ចំណែកសាសនទូតដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញជាងគេនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃពុទ្ធសាសនានិកាយថេរវាទ គឺភិក្ខុ មហិន្ទ (Mahinda) ដែលបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ប្រទេសស្រីលង្កា ដែលនៅទីនោះលោកបានបង្កើតនិកាយថ្មីមួយដែលយើងបានស្គាល់រួចហើយនោះគឺ ថេរវាទ។ សូមបញ្ជាក់ថា ព្រះថេរៈដែលជាសមណទូតដូចដែលបានពោលឈ្មោះខាងលើនោះ សុទ្ធតែជាព្រះអរហន្ត ដែលស្ទាត់ជំនាញក្នុងបិដកទាំង៣ ព្រះទាំងអភិញ្ញា៦ វិជ្ជា៣ និងបដិសម្ភិទា៤ផងដែរ។
#សង្គាយនាលើកទី៤
សម័យសង្គាយនាលើកទី ៤ នេះ ពុទ្ធសាសនាបានបែកខ្ញែកចេញទៅជានិកាយ ឬក្រុមជាច្រើន អស់រយៈពេលដ៏យូរលង់ណាស់ទៅហើយ ។ ពុទ្ធសាសនិកនៃនិកាយថេរវាទបានរួមគ្នាចាត់ចែងធ្វើសង្គាយនាលើកទី ៤ នេះ នៅសតវត្សទី ១ មុនគ្រិស្តសករាជ នៅឯរាជធានី តម្ពបណ្ណិ ពោលគឺនៅប្រទេសស្រីលង្កា (Sri Lanka) ធ្វើនៅវត្ត អលោកលេនៈ ដែលសព្វថ្ងៃនេះមនុស្សទូទៅស្គាល់ថាវត្ត អាលុវិហារៈ ដែលកាលណោះប្រទេសស្រីលង្កាស្ថិតនៅក្រោមរាជនៃស្តេច វដ្តគាមនិ អភយៈ (Vattagamani-Abhaya) ឬជនជាតិស្រីលង្កាសព្វថ្ងៃហៅថាស្តេច វលគម្ពៈ នៃរាជវង្ស អនុរដ្ឋបុរៈ។ប៉ុន្តែសូមបញ្ជាក់ឲ្យអ្នកអានយល់ច្បាស់ថា សង្គាយនានៅគ្រានោះគឺត្រូវបានចាត់ចែងឡើងដោយកម្លាំងរួមគ្នា គឺមិនមែនស្តេចអង្គណាដឹកនាំសង្គាយនានោះទេ គឺកើតចេញពីកម្លាំងពុទ្ធសាសនិករួមគ្នាប៉ុនណោះ មូលហេតុនៃការសង្គាយនាលើកនេះ ព្រោះការប្រើគោលនយោបាយដ៏ឃោរឃៅរបស់ស្តេចទៅលើភិក្ខុសង្ឃនៃនិកាយមហាវិហារ (Mahavihara priests) ដែលជាភិក្ខុសង្ឃជឿតាមពុទ្ធសាសនានិកាយថេរវាទ ហើយនៅឱកាសមួយ ភិក្ខុសង្ឃនៅក្នុងនិកាយនេះបានទទួលរងការវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវនៅក្នុងទីលាននៃអារាមមហាវិហារ ដែលមានភិក្ខុសង្ឃជាច្រើនបានសុគត និង ខ្លះទៀតត្រូវបានបណ្តេញឲ្យចេញពីទីអារាមនេះ ម្យ៉ាងឥតលំនឹងនយោបាយប្រទេសជាតិផង ហេតុផលសំខាន់ៗដទៃទៀតនៃការរៀបចំធ្វើសង្គាយនានៅគ្រានេះគឺស្ថានភាពនយោបាយដែលគ្មានលំនឹងនៅក្នុងប្រទេស ការធ្វើលើកនេះគឺមានការចារជាអក្សរចុះក្នុងសៀវភៅជាលើកដំបូង គឺជាការខិតខំសរសេរចងក្រងគម្ពីរព្រះត្រៃបិដកជាភាសាបាលី (Pali Canon) ដែលកាលពីពេលមុនត្រូវបានរក្សាទុកតែនៅក្នុងការចងចាំរបស់ព្រះអរហន្ត(មុខបាឋ)ប៉ុណ្ណោះ ។
#សង្គាយនាលើកទី៥
សង្គាយនាលើកទី ៥ ធ្វើឡើងនៅក្រុង មាន្ទល័យ Mandalay ប្រទេសភូមា ក្នុងគ្រិស្តសករាជ ១៨៧១ ក្នុងរជ្ជកាលស្តេច មិនទោន (Mindon) ។ គោលបំណងសំខាន់របស់ការប្រជុំនេះ គឺដើម្បីសូត្រព្រះធម៌ទាំងអស់របស់ព្រះពុទ្ធ ហើយផ្ទៀងផ្ទាត់រកមើលក្រែងមានធម៌កន្លែងណាបានត្រូវគេកែប្រែខុសពីសភាពដើម ឬត្រូវគេកាត់ចោល ។ សង្គាយនានៅគ្រានេះស្ថិតនៅក្រោមអធិបតីភាពរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ៣ ព្រះអង្គ គឺ មហាថេរ ជាគរាភិវង្ស (Jagarabhivamsa), ព្រះថេរ នរិន្ទាភិធជ (Narindabhidhaja និង មហាថេរ សុមង្គលសាមិ (Sumangalasami) ដោយមានភិក្ខុប្រមាណ ២៤០០ អង្គទៀតចូលរួមផង ។ ការសូត្រធម៌រួមគ្នានោះប្រព្រឹត្តទៅអស់ចំនួន ៥ ខែ ។ សូមបញ្ជាក់ថាសង្គាយនាលើកទី ៥ នេះគឺជាកិច្ចការរបស់ភិក្ខុសង្ឃនិងរាជការប្រទេសភូមាតែមួយប៉ុណ្ណោះ(អាចមកពីស្ថានភាពប្រទេសផ្សេងកាលណោះមិនទាន់ព្រមល្មម)តែសង្គាយនាលើកទី ៦ ដែលមានប្រទេសជាច្រើនចូលរួម ហើយក៏ត្រូវបានរៀបចំឡើងនៅប្រទេសភូមាដដែល ទើបបានជាមានគោលដៅបង្កប់មួយថា ពួកប្រទេសទាំងឡាយនោះក៏បានទទួលស្គាល់សង្គាយនាលើកទី ៥ ដែរ ទើបពួកគេទទួលយកពាក្យថា សង្គាយនាលើកទី ៦ នោះ។ ភារៈកិច្ចម្យ៉ាងទៀតរបស់សង្គាយនានេះ គឺឲ្យចារបិដកទាំងមូលលើផ្ទាំងថ្មម៉ាបចំនួន ៧២៩ សន្លឹក ជាអក្សរភូមាទុកសម្រាប់អ្នកជំនាន់ក្រោយ ។ កិច្ចការខាងលើនេះបានធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីការសូត្រធម៌បានដល់ទីបញ្ចប់ ហើយពួកភិក្ខុសង្ឃទាំងបានយល់ព្រមថាត្រឹមត្រូវហើយ ។ ការងារដ៏ធំសម្បើមនេះបានបំពេញដោយសិប្បករដ៏ចំណានជាច្រើនរូប ដែលក្រោយពីសន្លឹកថ្មនីមួយៗបានធ្វើរួចហើយ, ដាក់ផ្ទាំងថ្មទាំងនោះទៅក្នុងវិហារបិដកតូចៗដ៏ល្អប្រណិត នៅទីកន្លែងពិសេសមួយក្នុងទីធ្លាវត្ត គូថោដាវ នៃរាជធានី មាន្ទល័យ របស់ស្តេច មិនទោន (Mindon) នៅជើងភ្នំមាន្ទល័យ ដែលគេហៅថា គម្ពីរធំបំផុតក្នុងលោក នោះបានតម្កល់ទុកនៅទីនោះដល់សព្វថ្ងៃនេះ ។
#សង្គាយនាលើកទី៦
ក្នុងក្រុងយ៉ងគោន (Yangon) ដែលមនុស្សទូទៅធ្លាប់ហៅថា រ៉ង់ហ្គោន (Rangoon) នៃប្រទេសភូមា (មីយ៉ាន់ម៉ារសព្វថ្ងៃ)។ មានការ សង្គាយនាលើកទី ៦ កិច្ចនោះត្រូវបានរៀបចំធ្វើនៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៤ ពោលគឺ ៨៣ ឆ្នាំបន្ទាប់ពីសង្គាយនាលើកទី ៥ ។ ។ សង្គាយនាលើកទី ៦ នេះ គាំទ្រឡើងដោយរដ្ឋាភិបាលភូមា ដឹកនាំដោយលោកឯកឧត្តមនាយករដ្ឋមន្រ្តី អ៊ូនូ (U NU) ។ លោកឯកឧត្តម អ៊ូនូ បានអនុញ្ញាតឲ្យសាង បាសានគុហា (Pasana Guha) គឺគុហាធំដែលសង់ឡើងពីផ្ទៃក្រោមទៅដើម្បីធ្វើជាកន្លែងប្រជុំ ដែលមានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងគុហា សត្តបន្និ (sattapanni) នៅប្រទេសឥណ្ឌាដែរ ដែលជាកន្លែងសង្គាយនាលើកទី១ ។នៅពេលសំណង់បានសាងឡើងចប់សព្វគ្រប់ សង្គាយនាក៏ចាប់ផ្តើមប្រជុំ នៅថ្ងៃទី ១៧ ឧសភា គ.ស. ១៩៥៤ ។ ដូចគ្នានឹងសង្គាយនាមុនៗដែរ មូលហេតុសំខាន់គឺដើម្បីអះអាងនិងរក្សាភាពបរិសុទ្ធនៃព្រះធម៌ និង ព្រះវិន័យ ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ជាការចម្លែកដែលព្រះសង្ឃ ដែលចូលរួម បានមកពីប្រទេស ៨ ។ ភិក្ខុថេរវាទដែលមានចំណេះខ្ពស់ចំនួន ២៥០០ អង្គ បាននិមន្តមកពីប្រទេសភូមា កម្ពុជា ឥណ្ឌា លាវ នេប៉ាល ស្រីលង្កា ថៃ និង វៀតណាម ។ ព្រះថេរ មហាសិសាយាដាវ បានត្រូវតែងតាំងជាអ្នកសួរសំណួរចាំបាច់អំពីព្រះធម៌របស់ព្រះថេរ ភទន្តវិចិត្តសារាភិវង្ស តិបិដកធរធម្មភន្ទាគារិក ដែលបានឆ្លើយនឹងសំណួរទាំងអស់ ប្រកបដោយការចេះដឹង និង ជាចម្លើយដ៏ត្រឹមត្រូវ ។ ក្នុងពេលវេលានៃសង្គាយនានោះ អ្នកចូលរួមគ្រប់ប្រទេស លើកលែងតែប្រទេសឥណ្ឌា បានប្រែបិដកបាលីទៅជាអក្សរជាតិរៀងៗខ្លួន ហើយប្រើរយៈពេលអស់ ២ ឆ្នាំ ។ ក្នុងរយៈពេលនេះ ព្រះបិដក និង ឯកសារដែលជាប់ទាក់ទងគ្នា គ្រប់អក្សរទាំងអស់បានត្រូវយកមកពិនិត្យយ៉ាងលំបាក។ នៅទីបញ្ចប់បន្ទាប់ពីគណសង្គាយនា បានយល់ព្រមជាផ្លូវការ សៀវភៅបិដកនិងសេចក្តីពន្យល់ធម៌ទាំងអស់ បានត្រូវគេរៀបចំបោះពុម្ពតាមរបៀបទំនើប ជាអក្សរភូមា ។ ការងារដ៏ធំនេះសម្រេចជោគជ័យទៅបាន ក៏ដោយសារសេចក្តីប្រឹងប្រែងដ៏មោះមុតរបស់ភិក្ខុ ២៥០០ អង្គ ហើយនឹងគ្រហស្ថមួយចំនួនធំទៀត ។ កិច្ចការបានចប់សព្វគ្រប់នៅក្នុងខែឧសភាឆ្នាំ ១៩៥៦ ពោលគឺចំនួន ២៥០០ ក្រោយព្រះពុទ្ធបរិនិព្វាន ។ ការងារនៃសង្គាយនានេះ ជាការទទួលជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យនៃអ្នកដំណាងព្រះពុទ្ធសាសនាពីសកលលោកទាំងមូល ។ កំណែថ្មីរបស់បិដក ដែលបានបង្កើតឡើងនេះបានត្រូវគេទទួលស្គាល់ថាត្រឹមត្រូវតាមសភាពដើម នៃការប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធជាគ្រូ ហើយជាសេចក្តីបកប្រែដ៏ពិតប្រាកដ មកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
No comments:
Post a Comment