ក្មេងស្រីមួយនាក់ជំពាក់បំណុល ១២.០០០ ដុល្លារ។ នាងធ្វើការ ២ កន្លែង កាត់បន្ថយកាហ្វេ ញ៉ាំបាយសពងទា។ មួយឆ្នាំក្រោយ នាងសងបានតែ ១.២០០ ដុល្លារ។ នៅសល់ ១០.៨០០ ដុល្លារ។
ក្មេងស្រីមួយនាក់ទៀតក៏ជំពាក់បំណុល ១២.០០០ ដុល្លារដូចគ្នា។ នាងមិនកាត់កាហ្វេទេ។ នាងក៏មិនធ្វើការ២កន្លែងដែរ។ នាងធ្វើរឿងចម្លែកមួយ៖ នាងបង្រៀនវិធីសងបំណុលឱ្យមនុស្ស ៥០ នាក់ផ្សេងទៀតនៅលើ TikTok។ ៦ ខែក្រោយមក នាងមានអ្នកតាមដាន ៨.០០០ នាក់ និងមានចំណូល ៨០០ ដុល្លារ/ខែ។ មួយឆ្នាំក្រោយ នាងបានសងបំណុលអស់ទាំងអស់។
ពីរនាក់មានបញ្ហាដូចគ្នា។ ម្នាក់ចំណាយពេល ១០ ឆ្នាំ។ ម្នាក់ចំណាយពេលតែ ១ ឆ្នាំ។ ភាពខុសគ្នាមិនមែនស្ថិតនៅកម្លាំងខិតខំទេ។ វាស្ថិតនៅ «តំរិះគិត»។
មានពាក្យមួយដែលខ្ញុំមិនដែលភ្លេច៖
«អ្នកជំនាញពិតមិនដោះស្រាយបញ្ហាទេ។ ពួកគេលើកកម្រិតតំរិះគិតឱ្យខ្ពស់ជាងបញ្ហា — ហើយបញ្ហានោះក៏បាត់ទៅដោយខ្លួនឯង»។
អ្នកកំពុងកាត់បន្ថយលុយកាហ្វេ ៥០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ — នោះគឺជា តំរិះគិតកម្រិតទី១៖ កាត់បន្ថយចំណាយ (GIẢM CHI)។
តំរិះគិតកម្រិតទី២៖ បង្កើនចំណូល (TĂNG THU) — ធ្វើការបន្ថែម, ធ្វើ freelance។
តំរិះគិតកម្រិតទី៣៖ បង្កើតប្រព័ន្ធ (TẠO HỆ THỐNG) — លក់ផលិតផលដែលអាចគុណឡើងដូចជា វគ្គសិក្សាអនឡាញ, ebook, សេវាកម្មដែលអាចចម្លងបាន។
តំរិះគិតកម្រិតទី៤៖ បង្រៀនអ្នកផ្សេងឱ្យបង្កើតប្រព័ន្ធ (DẠY NGƯỜI KHÁC TẠO HỆ THỐNG) — អ្នកមិនត្រូវធ្វើទៀតទេ អ្នកគ្រាន់តែបង្រៀនអ្នកផ្សេងធ្វើ រួចចែកផល។
មនុស្សភាគច្រើនពេញមួយជីវិតគ្រាន់តែតស៊ូនៅកម្រិតទី១។ កាត់កាហ្វេ។ ជិះហាយដាយជំនួសតាក់ស៊ី។ ញ៉ាំបាយនៅផ្ទះជំនួសការញ៉ាំខាងក្រៅ។ ទាំងនេះមិនខុសទេ។ គ្រាន់តែវាមិនដែលគ្រប់គ្រាន់។
នៅពេលអ្នកនៅតែគិតថា «តើខ្ញុំត្រូវសន្សំបន្ថែម ៥០០.០០០ រៀលក្នុងមួយខែយ៉ាងម៉េច» មានមនុស្សកំពុងគិតថា «តើខ្ញុំត្រូវរកប្រាក់បន្ថែម ៥.០០០.០០០ រៀលក្នុងមួយខែយ៉ាងម៉េច»។
បញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុដូចគ្នា ប៉ុន្តែវិធីដាក់សំណួរខុសគ្នា ១០ ដងនៃលទ្ធផល។
សកម្មភាពថ្ងៃនេះ៖ យកបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុធំបំផុតរបស់អ្នកមក (បំណុល, ខ្វះលុយ, ប្រាក់ខែទាប)។ សរសេរវាចេញមក។ រួចសួរខ្លួនឯងថា៖ «ខ្ញុំកំពុងដោះស្រាយបញ្ហានេះនៅតំរិះគិតកម្រិតប៉ុន្មាន? តើអាចលើកវាទៅកម្រិតខ្ពស់ជាងនេះបានទេ?»
ពេលខ្លះ ចម្លើយមិនស្ថិតនៅការខិតខំធ្វើច្រើនជាងនេះទេ។ វាស្ថិតនៅការគិតខុសគ្នា។
