នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ពិតជាគ្មានពុទ្ធឱវាទណាមួយដែលលើកកម្ពស់ភាពខ្ជិលច្រអូសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះពុទ្ធទ្រង់សរសើរ និងលើកទឹកចិត្តឱ្យមាន វីរិយសម្បយុត្ត (ការព្យាយាម) និង អប្បមាទធម៌ (ការមិនប្រមាទ) ទាំងចំពោះមនុស្ស និងទេវតា។ [1]
នេះគឺជាទស្សនៈព្រះពុទ្ធសាសនាពាក់ព័ន្ធនឹងចំណុចនេះ៖ការព្យាយាមជាមូលដ្ឋាននៃជោគជ័យ៖ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់ដឹងជាព្រះពុទ្ធបាន ក៏ដោយសារការកសាងមហាកម្លាំងព្យាយាមអស់ជាច្រើនអសង្ខេយ្យណាស់មកហើយ ដែលនេះជាគំរូដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនៃការមិនខ្ជិល។
កុំប្រមាទ (កុំខ្ជិលក្នុងការធ្វើអំពើល្អ)៖ ព្រះឱវាទចុងក្រោយរបស់ព្រះពុទ្ធគឺ "ហន្ទទានិ ភិក្ខវេ អមន្តយាមិ វោ វយធម្មា សង្ខារា អប្បមាទេន សម្បាទេថ">> (សង្ខារធម៌ទាំងឡាយមានសភាពមិនទៀង សូមអ្នកទាំងឡាយចូរញ៉ាំងកិច្ចការទាំងពួងឱ្យសម្រេចដោយសេចក្តីមិនប្រមាទចុះ)។
ទេវតាក៏ត្រូវព្យាយាម៖ ទេវតាក្នុងកាមភពទាំង ៦ ជាន់ ស្ថិតនៅបានដោយសារកម្លាំងបុណ្យដែលខ្លួនបានសន្សំទុក (មិនមែននៅសោយសុខដោយខ្ជិលច្រអូសឡើយ)។
សេចក្តីល្ងង់ខ្លៅជាអន្ទាក់៖ ពុទ្ធឱវាទតែងតែដាស់តឿនឱ្យជៀសវាងការធ្វេសប្រហែស (ប្រមាទ) ព្រោះវាជាអន្ទាក់នៃសេចក្តីល្ងង់ខ្លៅ។ [1, 2, 3, 4]
សរុបមក ពុទ្ធឱវាទមានតែការបង្រៀនឱ្យខំប្រឹងប្រែងធ្វើសេចក្តីល្អ (ព្យាយាម) ជៀសវាងភាពខ្ជិល (ប្រមាទ) ដើម្បីវឌ្ឍនភាពទាំងក្នុងលោកនេះ និងលោកខាងមុខ។
