ការប្រៀបធៀបផ្លូវទាំង ៣ ទៅនឹង "ខ្សែពិណ"

 ការប្រៀបធៀបផ្លូវទាំង ៣ ទៅនឹង "ខ្សែពិណ" គឺជាព្រះធម៌ដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានលើកយកមកពន្យល់ដល់ព្រះសោណៈ(ភិក្ខុដែលខំប្រឹងដើរចង្ក្រមរហូតដល់បែកបាតជើង តែនៅមិនបានសម្រេចធម៌)

នេះគឺជាការបកស្រាយផ្លូវទាំង ៣

### ១. អត្តកិលមថានុយោគ (ប្រៀបដូចជា ខ្សែពិណដែល "តឹងពេក")
** គឺជាការធ្វើទារុណកម្មខ្លួនឯង ការដាក់សម្ពាធផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្តហួសកម្រិត ដោយជឿថាការស៊ូទ្រាំនឹងសេចក្តីទុក្ខលំបាកវេទនាទើបអាចសម្រេចធម៌បាន។
នៅពេលដែលយើងរឹតខ្សែពិណ "តឹងខ្លាំងពេក" ពេលយើងកេះ ឬដេញទៅ វាមិនត្រឹមតែមិនពិរោះទេ តែវាថែមទាំងអាច "ដាច់"** ផាំងនៅកណ្តាលទីទៀតផង។
* ក្នុងជីវិតជាក់ស្តែង៖ ប្រៀបបាននឹងការដែលយើងរៀន ឬធ្វើការងារដោយអត់ងងុយ មិនញ៉ាំអាហារ មិនសម្រាក និងដាក់សម្ពាធខ្លួនឯងខ្លាំងពេក រហូតដល់បាក់កម្លាំង ធ្លាក់ទឹកចិត្ត ឬឈឺថ្កាត់ ទីបំផុតមិនអាចសម្រេចគោលដៅបាន។

### ២. កាមសុខល្លិកានុយោគ (ប្រៀបដូចជា ខ្សែពិណដែល "ធូរពេក")
**គឺជាការបណ្តែតបណ្តោយខ្លួនឱ្យលិចលង់នៅក្នុងកាមគុណ (ភាពសប្បាយរាយមាយ ការស៊ីផឹក ការដេក និងការបំពេញចំណង់តាមតែចិត្តចង់) ដោយគ្មានវិន័យលើខ្លួនឯង។
នៅពេលដែលខ្សែពិណត្រូវបានទុកឱ្យ "ធូររលុងពេក" ពេលយើងកេះទៅ វានឹង "មិនឮសម្លេង"** ឬឮតែសម្លេងត្បារៗ មិនអាចបន្លឺចេញជាបទភ្លេងអ្វីទាំងអស់។
* ក្នុងជីវិតជាក់ស្តែង៖ ប្រៀបបាននឹងមនុស្សដែលខ្ជិលច្រអូស ស្រឡាញ់តែភាពស្រណុកសុខស្រួល មិនព្រមខិតខំប្រឹងប្រែង ងប់ងល់នឹងការកម្សាន្ត។ ជីវិតបែបនេះមិនអាចបង្កើតជាស្នាដៃ ឬសម្រេចគោលដៅអ្វីជាដុំកំភួនបានឡើយ។

### ៣. មជ្ឈិមាបដិបទា (ប្រៀបដូចជា ខ្សែពិណដែល "ល្មម")
គឺជា "ផ្លូវកណ្តាល"** ជាការរស់នៅដោយមានសតិ និងបញ្ញា មិនតឹងរ៉ឹងពេក ហើយក៏មិនធូររលុងពេក។ ជាការថែរក្សារាងកាយឱ្យមានសុខភាពល្អ និងកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីយកទៅអភិវឌ្ឍផ្លូវចិត្ត និងបញ្ញា។
នៅពេលដែលខ្សែពិណត្រូវបានរឹតក្នុងកម្រិតមួយ "ល្មម (មិនតឹងមិនធូរ)" ពេលនោះវានឹងអាចបន្លឺឡើងនូវ "សម្លេងដ៏ពិរោះរងំ"** អាចលេងជាបទភ្លេងបំពេរអារម្មណ៍បានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។
* ក្នុងជីវិតជាក់ស្តែង៖ គឺជាជីវិតដែលមានតុល្យភាព។ យើងខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការនិងរៀនសូត្រ (មិនធូរ) ប៉ុន្តែយើងក៏ចេះរក្សាពេលវេលាសម្រាក ញ៉ាំអាហារមានជីវជាតិ និងថែរក្សាសុខភាពផ្លូវចិត្ត (មិនតឹង) ទើបយើងអាចដើរទៅដល់គោលដៅដោយភាពរឹងមាំ និងមានសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ។

តាមរយៈឧបមានេះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានបង្រៀនថា ភាពជោគជ័យមិនមែនកើតចេញពីការបង្ខំខ្លួនឯងរហូតដល់ដាច់ខ្យល់នោះទេ ហើយក៏មិនមែនកើតពីការដេកចាំសំណាងនោះដែរ។ ភាពជោគជ័យ និងសេចក្តីស្ងប់ កើតចេញពី "ការចេះតម្រូវចិត្ត និងសកម្មភាពឱ្យស្ថិតនៅចំណុចកណ្តាល (ល្មម)"** ជានិច្ច។

#មជ្ឈិមាបដិបទា
#ផ្លូវកណ្តាល
#ធម្មទេសនា
#ព្រះពុទ្ធសាសនា
#ខ្សែពិណ
#អត្តកិលមថានុយោគ
#កាមសុខល្លិកានុយោគ
#ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ
#ធម្មចក្កប្បវត្តនសូត្រ
#សតិនិងបញ្ញា