ព្រឹត្តិការណ៍នៃការយាងចុះចាប់បដិសន្ធិនៃ #ព្រះពោធិសត្វសិទ្ធត្ថ គឺជាឈុតឆាកដ៏អស្ចារ្យបំផុតមួយក្នុងពុទ្ធប្រវត្តិ ដែលពោរពេញទៅដោយអភិនីហារ និងអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ ខាងក្រោមនេះគឺជាការរៀបរាប់តាមលំដាប់លំដោយយ៉ាងក្បោះក្បាយ៖
១. #ការយាងចុះពីឋានតុសិត (#សន្តុស្សិតទេវបុត្រ)
មុននឹងយាងចុះមកចាប់បដិសន្ធិ ព្រះពោធិសត្វទ្រង់គង់នៅឋានសួគ៌ជាន់ទី៤ គឺ #ឋានតុសិត ដោយមានព្រះនាមថា សន្តុស្សិតទេវបុត្រ។ បន្ទាប់ពីទទួលបានការអារាធនាពីពពួកទេវតា និងព្រហ្មទាំងឡាយ ព្រះអង្គទ្រង់បានពិនិត្យមើលនូវ "#បញ្ចមហាវិលោកនៈ" (ការពិនិត្យមើលដ៏ធំ ៥ យ៉ាង) រួមមាន៖
#កាលៈ (កាលវេលា): ពិនិត្យមើលថា តើអាយុមនុស្សកាលនោះស្ថិតក្នុងចន្លោះពី ១០០ ទៅ ១០០,០០០ ឆ្នាំដែរឬទេ? (កាលនោះអាយុមនុស្សគឺ ១០០ ឆ្នាំ)។
#ទីបៈ (ទ្វីប): ជ្រើសរើសយកជម្ពូទ្វីប (ទ្វីបកណ្តាល)។
#ទេសៈ (ប្រទេស): ជ្រើសរើសយកមជ្ឈិមប្រទេស គឺនគរកបិលភស្តុ។
#កុលៈ (ត្រកូល): ជ្រើសរើសយកត្រកូលខត្តិយៈ (ស្តេច) ដែលមានព្រះបាទសុទ្ធោទនៈជាព្រះបិតា។
#ជនេតី (ព្រះមាតា): ជ្រើសរើសព្រះនាងសិរិមហាមាយា ដែលមានសីលធម៌ខ្ពង់ខ្ពស់។
២. #សុបិននិមិត្តដ៏អស្ចារ្យ
នៅថ្ងៃពេញបូណ៌មី ខែអាសាឍ ក្នុងខណៈដែល #ព្រះនាងសិរិមហាមាយា កំពុងសមាទានសីល និងសម្រាកនៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់ ព្រះនាងទ្រង់សុបិនឃើញហេតុការណ៍ចម្លែកៗជាលំដាប់៖
#ស្ដេចទេវតាទាំង ៤ អង្គ: បានមកលើកគ្រែដែលព្រះនាងកំពុងសឹង យាងទៅកាន់ #ព្រៃហេមពាន្ត ហើយដាក់លើផ្ទាំងថ្មសិលាមួយក្រោមដើមរាំង។
ការជម្រះកាយ: ទេវធីតាទាំងឡាយបានយាងមកនាំព្រះនាងទៅស្រង់ទឹកក្នុងស្រះ "#អនោតត្ត" ដើម្បីជម្រះកាយឲ្យមានភាពបរិសុទ្ធ និងលាបគ្រឿងក្រអូបដែលជាទិព្វ។
