ទិដ្ឋធម្មិកធម៌ ហេតុឲ្យកើតប្រយោជន៍ ក្នុងលោកនេះមាន ៤ គឺ៖
(ស្ថាបនាជីវិតតាមបន្ទាត់ នៃពុទ្ធសាសនា)
១.ឧដ្ឋានសម្បទា (ព្យាយាមប្រឹងប្រែងធ្វើការងារ មិនខ្ជិលច្រអូស),
២.អារក្ខសម្បទា (រក្សាទ្រព្យ វិជ្ជារកបាន មិនឲ្យបាត់បង់ភ្លេចភ្លាំង),
៣.កល្យាណមិត្តតា (សេពគប់រាប់អាន មិត្តល្អ ជួយកែទំនុកបំរុងគ្នា),
៤.សមជីវីតា (ចិញ្ចឹមជីវិតតាមលទ្ធភាព មិនហុឺហា មិនកំណាញ់)។
_ធម៌ខាងលើជាគ្រិះរឹងមាំ សម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវិតសង្គមគ្រួសារឲ្យបានរុងរឿង និងប្រកបដោយវឌ្ឍនធម៌៕
(សម្តេចព្រះព្រហ្មរតនមុនី ពិន-សែម សសិរីសុវណ្ណោ)ពុទ្ធសាសនាបង្រៀនធម៌ដល់មនុស្សអំពីប្រយោជន៍បច្ចុប្បន្ន
៤ យ៉ាង គឺល្អណាស់ មិនមែនពុទ្ធសាសនាបង្រៀនមនុស្សខ្ជិលនោះទេ ហើយត្រង់
ចំណុចទី២ តាមភាសាបាលីគឺ អារក្ខសម្បទា
ម្មិកត្ថប្រយោជន៍ គឺជាប្រយោជន៍ ឬសេចក្តីសុខក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្ន ដែលជាប់ទាក់ទងនឹងរូបធម៌ខាងក្រៅ ដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិ សុខភាព និងទំនាក់ទំនងជុំវិញខ្លួន។ ប្រយោជន៍នេះផ្តោតលើការរស់នៅដោយសុខដុមរមនា និងមានសន្តិសុខហិរញ្ញវត្ថុតាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែងត្រឹមត្រូវ ដោយសង្កត់ធ្ងន់លើការបង្កើតកំណប់ទ្រព្យដែលមើលឃើញ និងអាចកាន់កាប់បានក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្ន។
ទិដ្ឋធម្មិកត្ថប្រយោជន៍ ៤ ប្រការ (ប្រយោជន៍បច្ចុប្បន្ន)៖
- ឧដ្ឋានសម្បទា៖ ភាពបរិបូណ៌ដោយសេចក្តីព្យាយាម គឺការខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការងារចិញ្ចឹមជីវិតដោយស្មោះត្រង់ មិនខ្ជិលច្រអូស។
- អារក្ខសម្បទា៖ ភាពដល់ព្រមដោយការថែរក្សា គឺការចេះរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិដែលរកបានដោយកម្លាំងញើសឈាម មិនឲ្យបាត់បង់ ឬហិនហោច។
- កល្យាណមិត្តតា៖ ការមានមិត្តល្អ គឺការសេពគប់ ឬរាប់អានមនុស្សដែលមានសីលធម៌ ចំណេះដឹង និងជួយគ្នាក្នុងផ្លូវល្អ។
- សមជីវិតា៖ ការរស់នៅសមរម្យ គឺការដឹងពីចំណូល និងចំណាយ មិនចាយវាយខ្ជះខ្ជាយលើសពីចំណូលដែលរកបាន ហើយក៏មិនកំសត់រហូតតឹងតែងពេក។
ការអនុវត្តតាមគោលការណ៍ទាំង ៤ នេះ ជួយឲ្យបុគ្គលទទួលបានសេចក្តីសុខកាយសប្បាយចិត្ត មានទ្រព្យធន និងស្ថិរភាពក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្ន។
